gökyüzü ve zihin

Çok küçükken kumsalda yatar ve bulutları bir şeylere benzetmeye çalışırdım.Hep de benzetirdim orada adamlar ,melekler,şekiller görürdüm.Yattığım yerden en son gördüğüm şey ise hep bulutlar olurdu.Hiç çocuk aklımla bulutların üstünde bir şey olabileceğini düşünmemiştim.Ne zaman ki ilk uçağa bindim tabii biz şimdiki nesil gibi şanslı değildik,ancak ilk işe girdiğimde İstanbul'da eğitimde 1999 depremi olunca , bizi uçakla yaşadığımız yerlere izin kullandırıp, göndermişlerdi ve ilk uçağa o zaman binmek kısmet olmuştu. İşte o zaman uçak yükseldikçe fark ettim ki bulutların üstünde de gökyüzü devam ediyor ve gördüğüm bulutlar benim zihnimin sınırları.Aslında gökyüzü sonsuz. Şimdi transformal nefes terapilerim sonucunda ve koçluk eğitimlerim sonucunda fark diyorum ki aslında bizim öğrendiğimiz ,bize öğretilenler de limitler. Çocukluktan beri sürekli zihnimiz limitlere alıştırılıyor . Bugün iş yerinde yan masada ki arkadaşıma deniz ve gökyüzünün benzerliğini anlatırken bunlar geldi içimden.Nefes aldıkça ve oksijen beynime ve tüm hücrelerime daha çok gittikçe anladım ki aslında çocukken gördüğüm ve o kadar sandığım bulutlar benim zihnim ve bulutların ötesindeki gökyüzü ise farkındalık . Zihin limitli ama içimdeki öz ya da iç sesim ya da adına farkındalık ne derseniz deyin benim nefesle bulduğum şey , eşittir gökyüzünün bulutların üstünde aşağıdan bakınca göremeyeceğimiz kısmı. Bugüne kadar sadece bulutlarla yaşadım şimdi sonsuzluğu farkederek ve her gün daha çok hayret ederek limitsizliği deneyimliyorum. Şükürler olsun nefese ve farkındalıklarıma...